Jeśli nawracamy się z grzechów, które dotyczą zasadniczych kwestii dotyczących ochrony ludzkiego życia i ludzkiej godności od poczęcia do naturalnej śmierci, bywa że trzeba podjąć w życiu trudne decyzje. Takie, które zmieniają bieg kolejnych lat, najlepszych znajomych, a czasem kończą niektóre relacje w najbliższej rodzinie. Takie nawrócenie nie zapewnia ewakuacji od cierpienia nie tylko na początku, ale też w kolejnych latach. Jedyne co ulega zmianie, to przedmiot cierpienia, niejako jego temat. W jednej i drugiej sytuacji życiowej pojawia się więc ból psychiczny, duchowy, a czasem też fizyczny, ale właśnie nawrócenie sprawia, że tematy naszych cierpień są z wysokiej półki, a nie z brudnej podłogi. Jeden prosty przykład może być taki: pewna kobieta nie zgodziła się na metodę in vitro poczęcia upragnionego dziecka, więc partner ją opuścił. Po tym traumatycznym wydarzeniu przeżyła prawie 10 lat w samotności. Przepłakała w tamtym czasie wiele dni i nocy. W następnej kolejności przyszedł czas klimakterium, więc musiała uporać się jeszcze z cierpieniem o definitywności tamtej decyzji; dotąd jednak mogła jeszcze jakoś począć, a teraz już na pewno nie. Następnie minęły kolejne lata, dalej przeżywane samotnie. Aż wreszcie, choć już się tego nie spodziewała, spotkała tego właściwego człowieka, z którym już bez marzenia o własnym dziecku zbudowała niezwykle udany związek, który trwa do dziś, a więc już prawie 25 lat.
Parytet, wyraźnym przejawem podmiotowości
Prawdziwy parytet jest wielkim osiągnięciem ludzkości. Chyba Francja jest w tej dziedzinie pionierem. Parytet oznacza podmiotowość wzajemnych relacji w życiu zawodowym, publicznym i prywatnym. Jest to wzajemny szacunek, który ani nie neguje, ani nie wypiera, jak również nie dyskryminuje naturalnych różnic między mężczyzną a kobietą i waży szalę dóbr tak, żeby były obciążone równo. Ta umięjętność dotyczy nie tylko relacji kobiet i mężczyzn, ale także osób młodych i starszych: dorosłym jest zarówno osoba, która otrzymała dowód osobisty wczoraj, jak i osoba na emeryturze, więc takie osoby, jeśli chcą, mogą być na ty, tzn. nie może to być przedmiotem zgorszenia. Tak naprawdę parytet dotyczy także relacji: dzieci i dorosłych, choć dobra muszą być dostosowane do wieku, więc po jednej stronie będzie wycieczka na ryby, a po drugiej kilogram ulubionych cukierków. W rodzeństwie zazwyczaj nie trzeba walczyć o parytet, gdyż się należy, a tworzy się naturalnie. Prześladowania dyskryminacyjne produkują ogromne ilości niepotrzebnego cierpienia. Żeby je zmniejszyć, trzeba poszanowania różnic kulturowych i światopoglądowych. Aby było to możliwe, konieczna jest na ten temat informacja, a potem edukacja, najbardziej w społeczeństwach kulturowo silnie przemieszanych.