NIJe — Próba

Jest to „oferta” TYLKO dla osób ochrzczonych
i bierzmowanych
w Kościele Rzymskokatolickim.

Kiedy w ogóle nie ma sensu jej podejmować?

  1. Jeśli jako powołanie rozpoznawana jest przejmująca wdzięczność Bogu za rzeczywiście otrzymane łaski. Tak wielka, że tak przeżyć dalsze życie (z poczuciem wdzięczności Bogu) wydaje się bezproblemowe.
  2. Jeśli jest to własny pomysł na życie (tzw. moje widzimisię).
  3. Jeśli nie ma ani nawet cienia zachęty z zewnątrz (jeśli brakuje łaski z zewnątrz).

Kiedy warto zgłosić się na próbę?

  1. Jeśli zaistniały życiowe okoliczności, żeby przypuszczać, że to wola Boża i zaistniało ludzkie życzenie osoby powołanej, żeby to uczciwie sprawdzić.
  2. Jeśli taki „pomysł” na dalsze życie nie całkiem mieści się w głowie osobie powołanej, gdyż wydaje się „może za trudny”.
  3. Jeśli, po wnikliwym rozeznawaniu, udaje się znaleźć jakiekolwiek znaki powołaniowe we własnej przeszłości (tzw. własny pomysł okazuje się już pozytywną odpowiedzią na powołanie).
  4. Jeśli osoba, która domniemywa, że ma powołanie, rzeczywiście chciałaby spełnić takie pragnienie jej rodziców.