Nowa rodzina duchowa
Przyjdą do Was zza przedmurza, a Wy będziecie duchowym, niedużym miastem
W uroczystość św. Józefa Oblubieńca NMP, 2026
- Duchowe przedmurze — duchowa granica między Synami i Córkami NIJ, a zapleczem.
- Pas przedmurza i murów właściwych — Plener, ale kiedyś to była Altana; w obu przypadkach jest to prawie rekreacja, ale nie rekreacja.
- Miasto — cała duchowa rodzina Synów i Córek NIJ.
- Osiedla w tym mieście — różne charyzmaty w tej rodzinie duchowej, czyli 10 gałązek.
- Umiejscowienie miasta — co najmniej tam, gdzie nie ma duchowego smogu, ale nie tam, gdzie duchowe powietrze jest już rozrzedzone.
- Do miasta można przyjść i coś przynieść lub wyjść i coś wynieść, ale Wy nie wychodzicie, gdyż dla Was wyjście z miasta = rezygnacja z życia w tej rodzinie duchowej.
- Rozpoznanie właściwego duchowego miejsca na budowę takiego miasta jest po Waszej stronie. Mogę tylko podpowiedzieć, że żeby się nie pomylić, trzeba wejść na drogę nawrócenia i na niej pozostać. Rachunek sumienia dotyczy na początku spraw oczywistych, a więc musi to być rachunek z Dwóch Przykazań Miłości, Dekalogu i 5 Przykazań Kościelnych.
Charyzmat Synów i Córek Najświętszego Imienia Jezus
Wynika z Modlitwy Arcykapłańskiej Pana Jezusa. Dotyczy życia rodzinnego, rodzin naturalnych i rodzin duchowych. Inne wartości są albo dodane, albo wynikają z charyzmatu.
Genealogie duchowe w Kościele Rzymskokatolickim
(ściąga pomocna do zauważenia „pokoleń” zakonów i ich założycieli utworzona na moją prośbę przez Copilota jako wynik czatu na taki temat)
W Kościele istnieje niezwykła, choć rzadko opisywana rzeczywistość: duchowe pokrewieństwa. Zakony i zgromadzenia nie są jedynie wspólnotami o określonym charyzmacie — tworzą rodziny, których założyciele pełnią role podobne do tych znanych z życia: matki, ojca, brata, siostry, przyjaciela.
To właśnie także te relacje — a nie „tylko” reguły — kształtują duchowość wspólnot.
DRZEWO DUCHOWEJ GENEALOGII W KOŚCIELE RZYMSKOKATOLICKIM
(Matki – Ojcowie – Bracia – Przyjaciele)
I. LINIA MACIERZYŃSKA — Święte Matki i ich duchowe córki/synowie
1. Św. Teresa z Ávili — Matka Karmelu Reformowanego
Relacja: Matka → córki i synowie
Duchowe dzieci:
- Karmelitanki bose
- Karmelici bosi
Cechy: macierzyństwo mądre, wymagające, prowadzące do wolności wewnętrznej.
2. Św. Klara z Asyżu — Matka Ubogich Pań
Relacja: Matka → córki
Duchowe dzieci:
- Klaryski
Cechy: czułość, pokora, troska, ubóstwo.
3. Św. Angela Merici — Matka Urszulanek
Relacja: Matka → córki
Duchowe dzieci:
- Urszulanki
Cechy: wychowawcze, serdeczne macierzyństwo.
4. Św. Magdalena Zofia Barat — Matka Sacré Coeur
Relacja: Matka → córki
Duchowe dzieci:
- Zgromadzenie Sacré Coeur
Cechy: formowanie serca, elegancja, głębia.
5. Św. Katarzyna Labouré — Matka duchowa Sióstr Miłosierdzia
(nie założycielka, ale duchowa Matka)
Relacja: Matka → córki
Duchowe dzieci:
- Siostry Miłosierdzia
Cechy: maryjne, proste, opiekuńcze macierzyństwo.
II. LINIA OJCOWSKA — Święci Ojcowie i ich duchowe dzieci
1. Św. Jan Bosko — Ojciec młodzieży i Rodziny Salezjańskiej
Relacja: Ojciec → synowie i córki
Duchowe dzieci:
- Salezjanie
- Salezjanki
- Młodzież oratoryjna
Cechy: czułe, radosne, wychowawcze ojcostwo.
2. Św. Alfons Liguori — Ojciec Redemptorystów
Relacja: Ojciec → synowie
Duchowe dzieci:
- Redemptoryści
Cechy: moralna mądrość, miłosierdzie, troska o sumienie.
3. Św. Wincenty a Paulo — Ojciec Miłosierdzia
Relacja: Ojciec → synowie i córki
Duchowe dzieci:
- Księża Misjonarze (Lazaryści)
- Siostry Miłosierdzia
Cechy: praktyczna miłość, służba ubogim.
4. Św. Filip Neri — Ojciec i Przyjaciel serc
Relacja: Ojciec → synowie
Duchowe dzieci:
- Oratorianie
Cechy: ojcostwo pełne humoru, serdeczności i wolności.
5. Św. Jan od Krzyża — Ojciec duchowy mistyków
Relacja: Ojciec → dusze prowadzone w kierownictwie duchowym
Duchowe dzieci:
- Karmelici bosi (w formacji)
- Karmelitanki bose (w kierownictwie)
- Cała tradycja mistyki chrześcijańskiej
Cechy: głębokie ojcostwo duchowe, prowadzenie do zjednoczenia z Bogiem.
III. LINIA BRATERSKA — Święci Bracia i ich duchowe rodzeństwo
1. Św. Franciszek z Asyżu — Brat Jezusa i Brat braci
Relacja: Brat → bracia
Duchowe rodzeństwo:
- Bracia Mniejsi
Cechy: równość, prostota, braterstwo (Franciszek nie miał duchowych dzieci — tylko braci).
2. Św. Dominik — Brat głoszących Słowo
Relacja: Brat → bracia
Duchowe rodzeństwo:
- Dominikanie
- Dominikanki (jako siostry, nie córki)
Cechy: braterstwo w prawdzie, wspólna misja.
3. Św. Benedykt z Nursji — Brat w rodzinie Ojca
Relacja: Brat → bracia
Duchowe rodzeństwo:
- Benedyktyni
Cechy: rodzina skupiona wokół Boga Ojca, nie wokół Benedykta.
4. Św. Augustyn — Brat wspólnoty serc
Relacja: Brat → bracia
Duchowe rodzeństwo:
- Augustianie
Cechy: wspólnota serc, nie genealogia.
5. Św. Jan od Krzyża — Brat Teresy i Karmelu
Relacja: Brat → bracia i siostry
Duchowe rodzeństwo:
- Karmelici bosi
- Karmelitanki bose
Cechy: współpraca, równorzędność, duchowe rodzeństwo.
IV. LINIA PRZYJAŹNI — Święci Przyjaciele i ich towarzysze
1. Św. Ignacy Loyola — Przyjaciel i Towarzysz Jezusa
Relacja: Przyjaciel → towarzysze
Duchowe towarzystwo:
- Jezuici
Cechy: wspólna misja, rozeznanie, posłuszeństwo (Ignacy nie tworzy rodziny — tworzy drużynę).
2. Św. Filip Neri — Przyjaciel serc
(hybryda: Ojciec + Przyjaciel)
Relacja: Przyjaciel → synowie
Duchowe towarzystwo:
- Oratorianie
Cechy: radość, wolność, serdeczność.
***
Prezent w Roku Jubileuszowym 2025 dla moich duchowych Dzieci
Finał mojej nienapisanej pracy doktorskiej
Taka rzecz poskładała mi się wreszcie w finalnie zwerbalizowaną pointę po modlitwie przy żłóbku w Uroczystość Objawienia Pańskiego 6 stycznia 2025. Chodzi o moją ledwo zaczętą pracę doktorską z filozofii. Postawiłam wstępną tezę (projekt tezy), którą dostałam się przed laty na studia doktoranckie na AIK w Krakowie, a następnie nie udało mi się przebić z moim umysłowym ciążeniem w kierunku filozofii przyrody i byłam kierowana na siłę do filozofii człowieka. Tymczasem NA PEWNO chodziło mi o filozofię przyrody, a nie o filozofię człowieka. Pointą bowiem mojego nienapisanego doktoratu są te sytuacje w życiu naszym doczesnym, w którym w nieporuszonej niczym przestrzeni milczenia i ciszy jedna ususzona wiotka gałązka, kiedyś zielona, kiedyś będąca częścią dekoracji w koszyczku wielkanocnym delikatnie porusza się, a nie ma dla tego zjawiska dosłownie żadnego wytłumaczenia i to przez bardzo długi czas.
Aż tu nagle „EUREKA!”. Wazon z gałązką stoi przy piecu akumulacyjnym, który nie pracuje non stop, ale włącza się na termostat. Na dodatek tuż przy oknie zimą. Tworzy ta prawda całkowicie fizyczna ruch, który przyciąga uwagę, jeśli są akurat bardzo poważne Święta, więc trzeba zwolnić tempo życia, w najgorszym razie dlatego, żeby nie zgrzeszyć ciężko przeciw III przykazaniu Dekalogu. Smętne śniadanie bez włączonej głośno muzyki sprzyja patrzeniu gdziekolwiek bądź. Ale w całym pomieszczeniu porusza się tylko ta gałązka. Jednak dlaczego tak się dzieje? No właśnie trzeba się chwilkę zastanawić, aż w końcu jest ta własna „eureka” (miała przyjść przy okazji dobrze pisanej pracy doktorskiej, gdyż jedni mają 'eureki’, a inni 'laudacje’): zawirowanie o małej skali powietrza ogrzanego i zimnego skutkuje tym poruszeniem. To tworzy radość (radość tworzy nie narcystyczny samozachwyt z kontemplacji faktu zauważenia takiego czegoś, czego inni zazwyczaj nie widzą, ale prawie bezwiedne patrzenie na takie zjawisko! daleki smak prawdziwego odpocznienia [w teologii mówi się przy takich okazjach o łaskach wlanych, darmo danych, ale w filozofii idzie się wyłącznie drogą rozumu, co samo w sobie jest bardzo interesujące]), a radość to owoc miłości, więc Stwórca rzeczy nie tylko jest Bogiem, ale też Miłością, a Kościół Katolicki rzeczywiście uczy, że Bóg jest miłością. Tak więc BLISKO, a nie tylko w kosmosie, czy w Himalajach; w filozofii przyrody, a nie za wszelką cenę w filozofii człowieka, możemy odnajdywać dowody na to, że jesteśmy chciani i kochani, a więc na pewno nie sami, nawet jeśli przeżywamy potwornie trudną samotność. Właśnie filozofia przyrody pozwala podjąć studia filozoficzne i ocalić i wiarę, i pokorę, a nawet miłość.
Chciałabym dodać, że bez wcześniejszych studiów podyplomowych „Nauka i Religia” na UPJPII w Krakowie w ogóle nie napisałabym nawet projektu mojej tezy doktorskiej, ale także nie byłoby dziś tej pointy. Ktoś z UPJPII czytał mój wstępnie naszkicowany projekt zanim w ogóle zdecydowałam się startować na studia doktoranckie z filozofii, a także zgodził się być cenzorem mojej pracy. Od dziś już nie ma na co czekać. Okazało się bowiem, że pracę napisało samo życie. Trwało to dłużej, nie cztery lata, ale 10; pewnie jak jedna tajemnica różańca odmawiana w wieczności… przez starożytnych metafizyków. Podejście filogapiczne (filogapa to zaproponowany przeze mnie neologizm na określenie duchowej rzeczywistości którą odkryłam w 2015 roku [po dziękczynnej za kanonizację św. Jana Pawła II pielgrzymce do Watykanu]; która powstaje podobnie jak poczęcie, więc przez jakiś rodzaj duchowej fuzji miłości filos oraz agape [ściśle rzecz ujmując zaproponowałam neologizm 'filogapia’, na określenie tej fuzji, która tworzy nową jakość, dosłownie jak poczęcie, a nie trwały, piękny spaw; poprawiłam jednak na 'filogapę’ po pierwszej korekcie profesorskiej, gdyż moja propozycja podobno nie brzmiała dobrze, co nie było dla mnie problemem, ponieważ dopiero rozpoczynałam pracę nad tym projektem]) to podejście rozumowe w sytuacji braku grzechu przeciwko Duchowi Świętemu, możliwe dla chrześcijan tylko w łasce uświęcającej, ale dostępne także wszystkim ludziom rzeczywiście dobrej woli.
’Filogapa’ brzmi doskonale, dużo lepiej, niż 'filogapia’, ale: w kontekście Kany Galilejskiej traci przy gramatycznych przekształceniach: Wino Filogapiczne jest na pewno lepsze, niż Wino Filogapowe. W każdym razie wtedy chodziło mi o: filos + agape + sophia = filo + gap + ia. Dziś jednak byłaby to filos + agape + sapientia, czyli filo + gap + ia.